Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πολλά κλισέ, που αν και έχουν νόημα, όταν ακούγονται δεν αντιπροσωπεύουν ποτέ το βάθος τους. Ένα από αυτά είναι ότι “η ομάδα αρχίζει από τον άσσο”. Ξέρω, πολλοί θα πουν μα έτσι, μα αλλιώς, μα σωστό – αλήθεια τώρα, χθες κανένας δεν κάθισε να δει τον Sommer και τον Szczęsny, για τον Yamal, τον Olmo, τον Lautaro και άλλους γίνεται όλος ο χαμός. Λογικό είναι, στο ποδόσφαιρο ο στόχος είναι το γκολ και τα ωραία παιχνίδια είναι τα 4-3, όχι τα 0-0.
Αλλά είναι και αυτές οι φορές που ακόμα κι αν έχεις δεχτεί 3, γίνεσαι ο λόγος που μπορεί να καταλάβει και ο τελευταίος χθεσινός ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα σπορ με 11 παίχτες και η επίθεση και η άμυνα, ειδικά από το 1992 και μετά, τους περιλαμβάνουν όλους. Είναι κάτι τέτοιες νύχτες σαν τη χθεσινή που κάθονται έτσι οι μπίλιες και ο άσσος γίνεται ο ήρωας και μαζί μ’αυτόν ανεβαίνει και κατά 5%-10% το ποσοστό των παιδιών που αποφασίζουν να κάτσουν κάτω απ’τα δοκάρια, σε μια πόλη, σε μια χώρα, καμιά φορά και σ’ολόκληρη τη Γη.
Το παράδοξο είναι όμως ότι ενώ ο δημιουργικός παίχτης είναι υπεύθυνος για την τέχνη του, ο τερματοφύλακας έχει “την ανάγκη” το έργο του να ξεκινήσει από κάποιον άλλον. Έπρεπε να είναι εκείνο το πλασέ του Yamal τέλειο για να καταλάβει κανείς πόσο υπερτέλεια ήταν η απόκρουση του Sommer. Ακόμα και στο άλλο σώσιμο, που ήταν πεσμένος στη δεξιά μεριά της εστίας του και τελικά απέκρουσε εξ’επαφής στο κέντρο και αριστερά, το πρώτο σχόλιο στη μετάδοση ήταν “έστειλε τη μπάλα πάνω στον Sommer”.
Υπάρχει μια βαθμιαία υποτίμηση των θέσεων στο ποδόσφαιρο, όπως πηγαίνει κανείς από μπρος προς τα πίσω, αλλά το άλμα στην υποτίμηση αυτής της θέσης είναι λίγο μεγαλύτερο από τα υπόλοιπα, ίσως και γιατί αν λίγοι έχουν παίξει μπάλα και αντιλαμβάνονται τι γίνεται στο χορτάρι, ακόμα λιγότεροι έχουν κάτσει κάτω από μια 7μετρη εστία, που μοιάζει ατελείωτη μπροστά στο ανθρώπινο δέμας.
Και όμως υπάρχουν αυτοί οι ήρωες που τη γεμίζουν, τα παντοτινά outsiders των 4 γραμμών και των 3 δοκαριών. Φτιάχνουν μια φυλή δική τους μέσα στη μεγάλη φυλή του ποδοσφαίρου, φοράνε άλλα χρώματα, φοράνε γάντια, προπονούνται μόνοι τους, αλλά είναι ποδοσφαιριστές… και μερικές φορές είναι αυτοί που κερδίζουν και για τους άλλους!
Η ένδοξη μοναξιά μιας φυλής
Published in Balanzone
Το ποδόσφαιρο είναι τέχνη, μια όμορφη λαϊκή τέχνη, μια τέχνη των μαζών. Έτσι ακριβώς όπως γέμιζαν οι πλατείες για την commedia dell’arte, συρρέουν τα πλήθη στα ποδοσφαιρικά θέατρα στους αιώνες που ήρθαν. Κι ο Dottor βγήκε μέσα από εκείνες τις ιστορίες για να πει τις καινούριες ιστορίες του φουτμπώλ.